بی قــــــــرار توام ودر دل تنـــگم گله هاست

 آه!

 بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست ...

هر کسی یه تصوری داره ازت اما کی می دونه چی میگذره تو دلت و از روزگارت ، چقدر بدِ که آدم نادانسته در مورد کسی واسه خودش از پیش قضاوت کنه بدون اینکه ازش بپرسه چرا ؟... چرا بعضی ها نمی پرسند چرا ؟

عیبی نداره خودمم از همونام ، از همونا ....

پ.ن ۱: من دیگه حضورم به رنگ قبل نیست ، علی رغم فکر اشتباه بعضی ها باید بگم من اجازه ام دست خودمه ، کمرنگی حضورم به علت عدم دسترسی به اینترنت هست نه هیچ چیز دیگه .

پ.ن۲: یک آقا محمد نامی واسم تو پست قبلی نظر گذاشته بود من فکر کردم شوهرمه ولی خودش گفت که من نبودم ! حس فضولیم خیلی گل کرده بدونم کیه ؟

پ.ن۳: خیلی خوشحال شدم که نظرات دوستای قدیمی رو خوندم و ممنونم که به یادم هستند شرمنده اگر وقت نمیکنم جواب نظراتتون رو بدم .

بی قــــــــرار توام ودر دل تنـــگم گله هاست

 آه!

 بی تاب شدن عادت کم حوصله هاست ...

نمیدونم این چندمین پستیه تو این وب که اسمش بن بسته

بن بست یعنی یه جایی یه چیزی یه جوری یه تهی داشته باشه ، حالا بعضی هاش بسکه طولانی اند تهشون ناپیداست ، بعضی هاش هم از سرش همون تهش پیداست ، حالا انگاری بن بست طولانی من هم با همه ی پیچ و خم هاش تهش داره پیدا میشه ... دوست دارم بنویسم ، از خیلی کسها خیلی چیزها خیلی اتفاقات، اما نمی نویسم .... دلتنگ و خسته و کسلم ، حالم از این هوای مسخره به هم میخوره ، همش بی حالم ، از بیکاری همش میخوابم ... شوهرم ۴ روز روزکاره ۴ روز شب کاره ۴ روز بر دلمه حالا خیلی شیف کاریش خوب بود یکی از همکاراش از شرکت رفته تا یکی رو جایگزین کنند باید بیشتر rest ها رو اضافه کاری بده . مامانم اینا هم پنج شنبه صبح زود حرکت کردند سمت شمال  جاده های شمال محاله یادم بره   دلم هوای شمال رو می خواد ، دلم بارون می خواد ، دارم اینجا خفه میشم .... مامانم اینا اومده بودند که واسم وسیله بخرند اما از بد سلیقگی من و بدی هوا فرار کردند رفتند و حالا قرار شده مامانم پول بده من خودم کم کم شونصد بار برم بازار تا شاید یه چیزی پسندم بشه ، اینقدر هم اینجا وسیله گرونه که نگو ، فقط پوشاک اینجا ارزونه ، بقیه چیزها قیمتش افتضاهه ، تا حالا فقط گاز و جارو برقی و مولینکس و مایکرویو و چرخ خیاطی و چند تا خورد ریز دیگه خریدم ، البته کلی خورد ریز دیگه هم از قبل داشتم که ب خودم آوردم اما کو تا تکمیل بشه ، حالا هم منتظرم شوهر جان شب کاریش تموم بشه منو ببره بازار فرش بخریم ، خونمون هم طبقه چهارمه و آسانسور نداره ۵۹ تا پله داره ،اصلا خونه گیر نمی اومد، همسایه بغلیمون هم عربه خانومش هم آداب معاشرت بلد نیست ، شانس نداشتم لا اقل یه همسایه با کلاس گیرم بیافته  مردم از تنهایی ، این کافی نت هم نزدیک خونمونه اما حوصلم نمیکشه تا اینجا بیام ... دوست دارم برم خونمون دلم واسه اتاقم تنگ شده ... گوشیم هم خراب شده ، امروز فرمتش کردم اما درست نشد ، دیگه باطل شده اینجا هم کسی رو نمشناسم مطمئن باشه بدم تعمیر ... من از اینجا خسته شدم دیگه حالم داره بد میشه باید زودتر برم خونه ، زیاد نمی تونم هوای بیرون رو تحمل کنم .... بابای

اینجا که من هستم غربته ، بسکه گفتم آخر غربت دنیاست اومدم تو غربت .... خیلی وقته نبودم هیچکس هم نپرسید چرا نیستی ... خوب بعد از این هم همچین نیستم ...

پنج شنبه مامانم اینا میان پیشم یعنی پنج شنبه تازه حرکت میکنند ، تا برسند به این ینگه ی دنیا نزدیک دو روز میشه ...

کاش یه هواپیما داشتم ....

۱۳۸۷/۱/۲۴ نیازی به توضیح که نیست !

روزهايم بر خلاف آرزوهايم گذشت ...

براي آرزو هايي كه ميميرند ، سكوتي مي كنم سنگين تر از فرياد ...

تکه تکه شده ام
و بايد که خورد و ريز دلم را جمع کنم
اما هرگز دستهايم را برنمی دارم تا دوباره بر گردن يارم حلقه بزنند.

مژه هايت دلم را سوراخ سوراخ کرده،
بی رحم نباش! آهسته چشمانت را باز کن همانجوری که من می ميرم.

وقتی پرنده ای را معتاد می کنند

تا فالی از قفـــــس به در آرد

و اهدا نمايد آن فال را به جويندگان خوشبختی

تا شاهدانه ای به هديه بگيرد

پرواز قــصه ابلهانه ای است

از معبر قفس ....

                    من از میان همه ی شما